အိတ္ဖြင့္ေပးစာတေစာင္

http://freeforcountry.blogspot.com/ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

က်ဳပ္္ျမန္မာျပည္သူတဦးပါ..။ က်ဳပ္အသက္ က အခုဆို ( ၆၀ ) နားနီးေနျပီ ။ က်ဳပ္တို ့ျပည္ သူေတြ လို ခ်င္ ခဲ့တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အေရး က အလွမ္းေ၀းလိုက္တာဗ်ာ….။ ႏွစ္ေတြ လဲ ၾကာ ျပီ..။ ဒီမိုကေရစီအေရး ေဆာင္ ရြက္ ေနၾကတဲ ့ ျပည္တြင္း က ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ ကိုေရာ….ျပည္ပက ပုဂၢိဳလ္ေတြ ကို က်ဳပ္္ အရမ္း ေလးစား တာဗ်…။ ေျပာရရင္က်ဳပ္တို ့လိုခ်င္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ကို ဒီလိုသူေတြ က သာအရယူေပးႏိုင္လိမ္ ့ မယ္..လို့ ကို ယံုၾကည္ ထားတာ….။ အခုဆိုရင္အႏွစ္ ( ၂၀ ) ေတာင္ေက်ာ္ လာျပီ..။ တေန့ရလိမ့္ႏိုး…တေန ့ရလိမ္ ့ ႏိုးနဲ ့… အခုထိေမွ်ာ္ေနဆဲပါဗ်ာ…။ ျပည္တြင္းျပည္ပ က လွုပ္ရွားမွု ့ေတြ ကို လဲ မ်က္ေျခမပ်က္ ဘူး…အသံလႊင္ ့ ဌာနေတြ …ႏိုင္ငံေရးနဲ့ နီးစပ္ တဲ့သူေတြ ဆီ ကေန အျမဲနားစြင္ ့ေနတယ္ဗ်…။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတို ့ ေတြ ရဲ့ လုပ္ေဆာင္ေနမွု ့ ေတြ ကို ..က်ေနာ္တို ့ ျပည္ သူေတြ က လဲ မ်က္ ေျခမပ်က္ပါဘူးဆိုတာပါ….။

အဲဒီမွာ က်ေနာ္တို ့ ရဲ့ အျမင္ေလးေတြ ကိုလဲ တင္ ျပခ်င္တယ္ဗ်…။ ျပည္တြင္းအေနအထားမွာဆို ရင္ ေတာ ့ ခင္ဗ်ားတို ့လဲ သိ တဲ့အတိုင္းေပါ့ ဗ်ာ….။ ဒီမိုကေရးစီအေရးၾကိဳးပမ္းေနသူေတြ ဟာ အခုဆိုရင္..ေထာင္ထဲ မွာ နဲ့ အျပင္ မွာ နဲ့က ေထာင္ထဲ မွာလူပိုမ်ားေနတယ္….။ မတရားအမွု ့ဆင္ ဖမ္းတာ ေတြ …။ မေတာ္မတရား ပုဒ္ထီး ၊ ပုဒ္မေတြ နဲ့ အမ်ိဳးအမ်ိဳး ဖမ္းဆီးေနတာ….။ က်ေနာ္ေတာ ့ ဗ်ာ….ျပည္သူတေယာက္ အေနနဲ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ့ ေမွ်ာ္လင္ ့ခ်က္မဲ့လာသလိုပဲ …။ ေျပာရရင္အားငယ္လာတယ္ေပါ့ ဗ်ာ…။ က်ဳပ္တို ့ ေတြ ကို ခင္ဗ်ား တို ့ ဒီအတိုင္းပဲ ထားေတာ ့ မွာ လား…။ ဒီလိုပဲ ေနေနၾကေတာ ့ မွာလား….။ ျပည္ပကို ေရာက္ သြား တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးသမားေတြ ဆို က်ဳပ္ေန ့ တိုင္းေမတၱာ ပို ့ တယ္ဗ်…။ က်န္းမာၾကပါေစ.. ခ်မ္းသာၾကပါေစ ရယ္လို ့။ ခုလိုေခတ္မွာအင္တာနက္ ေခတ္ေရာက္လာျပီ ဆိုေတာ ့ က်ေနာ္တို ့ ေတြအတြက္ ပိုေတာင္ေကာင္းေသး တယ္….။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ ့ သတင္းစာမ်က္ႏွာေလးေတြမ်ားလာကိုးဗ်…။ က်ဳပ္ရံုးမွာ က လဲ သေဌးက အင္တာနက္ခ်ိတ္ေပးထားေတာ့ ပို အဆင္ ေျပတာ ေပါ့ဗ်ာ…။ ျပည္ပ က ကိုယ္ပိုင္ဘေလာ ့ေလးေတြဟာ ပို ျပီးလြတ္လပ္တယ္..ပိုျပီးပြင္ ့လင္းတဲ့သေဘာေဆာင္တယ္လို ့ ထင္ မိတယ္ဗ်ာ…။ ဘာမဆို ကိုယ္ ေျပာ ခ်င္တာ..တင္ျပခ်င္တာေတြ ကို ဘယ္သူ ့ ဆီမွာ ခြင္ ့ေတာင္းစရာမလိုဘူးတဲ့ ဆို လို ့ ဗ်..။ အဲဒါဆိုလဲ ဗ်ာ ပြင္ ့ ပြင္ ့လင္းလင္းေျပာၾကေစခ်င္တယ္…။ ဟိုတေလာက ဆိုရင္ ကုလသမဂၢမွာ ျမန္မာ စစ္အစိုးရ ကို တရား၀င္ အစိုးရ မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းကို တင္ျပမယ္ဆိုတုန္းကေလ.. က်ဳပ္ဗ်ာ… ဘယ္လိုေျပာရမလဲ.. ဒီတခါေတာ့ ျပည္ပပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြ က အျပတ္ေဆာ္ျပီ..ဆိုျပီးေတာ ့..က်ဳပ္တို ့ရဲ့ စကား၀ိုင္းေလးေတြမွာ မပါမျဖစ္ေပါ့…။ က်ဳပ္ကေတာ ့ ခပ္ၾကြားၾကြားကို ေျပာထားတာ….ဒီတခါေတာ ့ ဒီအစိုးရ ..ေခြးက်က် မွာေသခ်ာျပီဆို ျပီး… စကား၀ိုင္းေတြ ထဲမွာ က်ဳပ္က ..ဒီကိစၥနဲ့ပါက္သက္ ရင္ နဲနဲ မွအေျပာမခံ ဘူး…။ တခ်ိဳ ့ က ေမးလာ ေသး တယ္.. ဟုတ္ပါ့ မလားေမာင္ကာလု..ရယ္ တဲ့…။ အဲလိုေျပာလာတဲ့သူဆိုရင္ က်ဳပ္က အျပတ္ေျပာခ်လိုက္တာဗ်…။ ခင္ဗ်ားတို ့ ၾကည္ ့ေန ကုလသမဂၢ ရဲ့ အစည္းေ၀းျပီးတာ နဲ ့စစ္အစိုးရဟာ ခြက္ဆြဲေတာင္းစားရကိန္းဆိုက္မယ္လို ့ အမွတ္အျပည့္ေပးလိုက္တာ..ခုေတာ ့ဗ်ာ…ဘယ္နဲ့ေျပာပါလိမ့္ က်ဳပ္ျဖင္ ့လူၾကားထဲ့မ်က္ႏွာေတာင္မျပရဲေတာ ့ ဘူး….။ အဲဒီအစီစဥ္မေအာင္ျမင္ေသးဘူးတဲ့ ဗ်ာ…ဘာလို ့လဲဆိုေတာ ့ ေဒါက္တာစိန္၀င္းကလက္မွတ္မထိုးလို့ တဲ့ဗ်….။ က်ဳပ္ကို ကုလားမႏိုင္ရခိုင္မဲတယ္ေျပာခ်င္ေျပာဗ်ာ..က်ဳပ္ကေတာ ့..ေဒါက္တာစိန္၀င္းဆို တဲ့ ကုလသမဂၢ မွာေနရာရေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ကိုယ္စားလွယ္ၾကီးကို ခုေနမ်ားေတြ့ရင္ မ်က္ႏွာ ကိုလက္သီးနဲ့ေတာင္ ထိုးလိုက္္ ခ်င္တယ္…. က်ဳပ္အသက္ ( ၆၀ ) နားနီးေနေပမယ့္…လူတေယာက္ ကို ေတာ ့ တခ်က္ ထဲနဲ ့ဖင္ ထိုင္က်ေအာင္ ထိုးႏိုင္ပါေသးတယ္ဗ်..။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ….အာဇာနည္းမ်ိဳး ရိုးမပီသ လိုက္တာ..ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ့ အကိုၾကီး ဦးဘ၀င္းက ေမြးတာ တဲ့…။ သူ့ညီမ တ၀မ္းကြဲ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆိုရင္လဲ အခုထိ အထိမ္း သိမ္း ခံ ေနရတုန္း….။ စကားမစပ္ေျပာရဦးမယ္..က်န္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရက္ေလာက္က ပဲေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေနတ့ဲ အိမ္ေရွ့ လမ္းကျဖတ္သြားေတာ ့ က်ဳပ္ရင္ထဲဆို ့ သြားတယ္ဗ်ာ…ႏွစ္ေတြအၾကာၾကီး ဒီအိမ္ထဲေနေနရတာ… က်ဳပ္ဆိုရင္ေတာ ့ေနႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး..။ သူကေတာ ့ရည္မွန္းခ်က္ေတြ တသီၾကီးနဲ့ အစီစဥ္ေတြ ခ်ထားမွာပဲ.. လိ့ုေတြ းမိတယ္..အျပင္ မွာဘာေတြျဖစ္ေနလဲ ဆိုတာကိုသူမေလာက္ဘူးထင္တယ္ဗ်ာ.. သူ ့ အက္ို တေယာက္ ကေတာ့ ျပည္သူအတြက္ မေျပာနဲ့ သူ့ညီမ အတြက္ ေတာင္ လြတ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ပံု မရဘူး…။ ထိုင္ခံုေနရာ ေပ်ာက္မွစိုးေနလားမသိဘူး…။ နွစ္ေတြ လဲၾကာျပီ…က်ဳပ္ေရးလိုက္တဲ့ဒီစာကို ေဒါက္တာစိန္၀င္း. .ခင္ဗ်ား ဖတ္မိရင္ေတာ ့..စိတ္မေကာင္းမျဖစ္နဲ့ဗ်ာ..က်ဳပ္ရင္ထဲက အမွန္အတိုင္းေျပာတာဗ်..။ ဒီကိစၥ ကို ျပည္ပ က အေနနီးစပ္တဲ့..သူေတြ ..လက္တြဲလုပ္ေနတဲ့သူေတြ က လဲ မေျပာၾကဘူးလားဗ်ာ… ခင္ဗ်ားတို ့ ပါတက်ိတ္ ထဲတဥာဏ္ ထဲ လား…ဘာေတြ ကို မက္ေမာေနၾကတာလဲ…ဘာေတြ ေတြ ေ၀ေနၾကတာလဲ..ခင္ဗ်ားတိ္ု ့ ၾကိဳးပမ္း ေနၾကတာေတြ က ခင္ဗ်ားတို ့ အတြက္လားက်ဳပ္တို ့ အတြက္ လား….က်ဳပ္တို ့ ကထင္ထားတာက ..ခင္ဗ်ားတို ့ ရဲ့ အႏွစ္နာခံမွု ့ေတြ ၾကိဳးစားေနမွု ့ ေတြ က က်ဳပ္တို ့ ျပည္ သူေတြ အတြက္ လို ့ထင္ေန တာဗ်.. အရင္က အမွတ္ အျပည့္ေပးထားတာ…အခုေတာ ့ဗ်ာ…။ က်န္တဲ့ သူေတြ လဲ က်ဳပ္ေျပာ လိုက္ခ်င္ တယ္ဗ်..ငခံုးမ တေကာင္္ ေၾကာင့္ေတာ့တေလွလံုးမပုတ္ေစနဲ့ေပါ့ ဗ်ာ…။ က်န္တဲ့သူေတြ က ၾကိဳးစားၾကေစခ်င္တယ္… ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေစခ်င္တယ္…က်ဳပ္တိုု ့့ျပည္သူေတြ ရဲ့အက်ိဳးကို အမွန္တကယ္လိုလား တယ္ဆိုရင္ ေပါ့ဗ်ာ.. က်ားေၾကာက္လို့ရွင္ၾကီးကိုး..ရွင္ၾကီးက်ားထက္ဆိုး..ဆိုသလိုျဖစ္ေနမလားပဲ…။

က်ဳပ္..သတင္းဌာနေတြ က လြဲရင္..က်ဳပ္ဖတ္ေလ ့ဖတ္ထ ရွိတဲ့ဘေလာ ့ေတြကို ..က်ဳပ္အကုန္ပို ့ ထားတယ္..က်ဳပ္ရဲ့ ရင္တြင္းစကား…ျပည္သူေတြ ရဲ့ ဆႏၵေတြ ကို ခင္ဗ်ားတို ့အေလးထား မထားသိခ်င္ တယ္… ေျပာရရင္ခင္ဗ်ားတို့ ဘေလာ ့ေတြ ကို လဲေသြးတိုး စမ္းလိုက္တာပဲဗ်…။ အမွန္ အတိုင္းေျပာရဲ့တဲ့သူေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရွိလဲလို ့…ျပည္တြင္းက စစ္အစိုးရ မဟုတ္တာလုပ္ေနတာေတြ ေတာ ့..အသံကုန္ ေအာ္ တယ္..ခင္ဗ်ားတို ့ ထဲ က မဟုတ္တာ..လုပ္တာက်ေတာ ့ျငိမ္ေနၾကတယ္မဟုတ္လား. .က်ဳပ္အထင္ေျပာရ ရင္ေတာ ့ခင္ဗ်ားတိ့ု ဘေလာ့ေတြ့ဟာ မီဒီယာတခု ပဲ အဂတိလိုက္စားမွု ့ မရွိရဘူး..မွန္တယ္ထင္ရင္ ေျပာရဲ ၾကရမယ္..က်ဳပ္ေရးတာကိုေဖာ္္ျပလိုက္တဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို ့ကက်ဳပ္ကို..ထင္ေနၾကလိမ့္မယ္… က်ဳပ္ကို.. ဒီလူကေရာ ဘာေတြလုပ္လို ့ လဲ…လို့…က်ဳပ္လုပ္တာက်ဳပ္ေျပာမယ္… က်ဳပ္ဘယ္ပါတီ ဘယ္အဖြဲ့အစည္း ကမွ မဟုတ္ဘူး… ဒါေပမယ့္..ခင္ဗ်ားတို ့ ေတြရဲ့အမာခံျပည္သူတဦးပဲ..ဟိုးအရင္ထဲက ေန ခုခ်ိန္ထိ ခင္ဗ်ားတို့ရဲ့ အမာခံျပည္သူပဲ. .ေနာက္ပိုင္းအခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ ့ ေျပာင္းလဲခ်င္ေျပာင္းလဲ ..သြားလိ္မ္ ့ မယ္…အဲဒါကေတာ ့ ခင္ဗ်ားတို့ ရဲ့ လုပ္ရပ္ အေပၚမူတည္ေနတယ္..ဗ်..ခင္ဗ်ားတို ့ ကိုၾကည္ ့ရတာ လူမ်ားျပီးပြဲမစည္ဘူးျဖစ္ေနတယ္…။ အင္း…က်ဳပ္..ေျပာခ်င္တာ ေတြေျပာလိုက္ရလို့ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ ့ ေပါ့ သြားျပီ..မဟုတ္ရင္ က်ဳပ္ရင္ေတြ တင္းက်ပ္ ေနတယ္…. မ်ိဳသိပ္ထားရတာေတြမ်ားေနတယ္…ခုေတာ့……..

ေမာင္သက္ျပင္း ( အင္းယားေျမ )

( ၇ . ၁၁ . ၂၀၀၈ )

အဇၥ်တၱ

တကယ္ေတာ့ အေတြးတခုကေန ေမြးဖြားခဲ့တာပါ။ အေတြးတခုကေန ေနာက္ထပ္ အေတြးေတြ ဆင့္ကဲ ျဖစ္ေပၚျပီး ဒီအေတြးေတြကို သိုေလွာင္ထားတဲ့ ေရေလွာင္ကန္ၾကီးဟာ စာအုပ္တအုပ္ျဖစ္တယ္။ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာ တခုျဖစ္တယ္။ ဘေလာ့တခုျဖစ္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ရုပ္ရွင္တပုဒ္ျဖစ္တယ္။ အေတြးေတြ ကူးသန္းဆက္ယွက္ရင္း ဒီအေတြးေတြ မျပန္႔ပြားဖို႔ အႏွစ္ ၂၀ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ဘာသာ က်ေနာ္တို႔ တီထြင္လိုက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘာသာ က်ေနာ္တို႔ ကန္႔သတ္လိုက္ၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။

ဒီလိုနဲ႔ တိုးတက္သင့္တဲ့ အေတြးေတြသာ မတိုးတက္ခဲ့ဘူး။ ျပဳတ္က်က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ စာရြက္ေတြထပ္ျပီး အျဖဳတ္ခံရဖို႔ မလိုလားခဲ့ဘူး။ သမိုင္းဆိုတာ ေအာင္ႏိုင္သူတို႔ ေရးရာ၏တဲ့။ ဒီလိုဆို ရႈံးနိမ့္သူေတြရဲ႔ ရာဇ၀င္ဟာ တရုတ္သမိုင္းထဲက ခ်င္ရွီဟြမ္ ဘုရင္ၾကီးလို ရွိရိွသမွ် မီးရႈိ႔ခ်င္တဲ့သူေတြက အခုအခ်ိန္ အမ်ားသား။ အခုလို အခ်ိန္္မွာ အရာအားလံုး ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားေအာင္ သံရည္ပူ တရွဲရွဲေလာင္းျပီး ေလာင္တိုက္သြင္းရင္ ေနာင္တခ်ိန္မွာ အရာအားလံုး ျငိမ္းခ်မ္းသြားမယ္ထင္လား ကိုယ့္လူ။ အေျခမခိုင္တဲ့ ေျခေထာက္တစံုနဲ႔ ေခါင္းေပၚတက္ရပ္ေနသူေတြအဖို႔ ေနာက္တခ်ိန္ဆိုတာ ျပဳတ္က်ဖို႔သာ ရွိတယ္။ အတၱနဲ႔ ေလာဘကို ကုိယ္စားျပဳတဲ့ အဇၥ်တၱနဲ႔ ကိုယ္တခုဟာ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ ၀တ္ျပီး အမ်ားေခါင္းေတြကို နင္းေခ်ထားတယ္။

တိုးတက္လာမယ့္ အနာဂတ္ေတြကို ရင္၀ယ္ပိုက္ဖို႔ ေနေနသာသာ စကၤာပူမွာ ေစ်း၀ယ္လို႔ အားရေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္မွာ က်ယ္တဲ့ အိမ္က်ယ္ေတြအဖို႔ အျပင္က ေျပာစကား နားေထာင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဗိုလ္လုပ္လို႔ အားမရႏိုင္ေသးဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီအိမ္ၾကီးထဲမွာ လူေတြ နည္းခဲ့ျပီ။ ခါးခ်ိေအာင္ အေထာင္းခံဖို႔ ကိုယ့္ခါးကို ေကာ့ေပးၾကရတယ္။ နားမခ်ိေအာင္ အေထာင္းခံဖို႔ ေလလိႈင္းေတြက အဆက္မျပတ္ လႊတ္ေပးေနၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က အမွန္တခ်ိဳ႔နဲ႔ အမွားသံုးပံုႏွစ္ပံုကို ေရာ cocktail အျဖစ္ တင္ဆက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔က အမွားေတြအမ်ားၾကီးမွာ အမွန္ တလံုး ၂ လံုး ထည့္ျပီး အမွန္လို႔ ေျပာခ်င္ၾကတယ္။ နားေကာ ခါးေကာ ခ်ိသြားၾကသူေတြအဖို႔ေတာ့ ေဂ်ာင္းရင္ေဂ်ာင္း ေအာင္းရင္ေအာင္းပဲ ကိုယ့္လူ။ မေအာင္းဘဲ ေအာင္လံ လႊင့္သူေတြအတြက္ကေတာ့ ခ်ိဳးဖ်က္ခံထားရတဲ့ အမွန္တရားနဲ႔ ဥပေဒက ေစာင့္လ်က္ပဲေပါ့။

ေျပာခြင့္မရလို႔သာ မေျပာၾကတာ.. ရင္ဘတ္ထဲက အသံေတြဟာ ေျဗာင္းဆန္ေနတယ္။ အေျပာခံႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ က်သြားတဲ့ ကာတြန္းတပံုဟာ သူတို႔အတြက္ က်ဥ္စက္နဲ႔ အတို႔ခံရသလိုပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ေျပာတဲ့ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာမယ့္ ေန႔တေန႔ကို ငါတို႔ေတြ လက္ကေလးပိုက္ျပီး ထိုင္ေစာင့္ရဦးမယ္။ ငါတို႔ေတြ ထိုင္ေစာင့္ရင္းနဲ႔ ဟုိ အေၾကာ္သည္ မိန္းမ သမီးလဲ ကေလးေတြ တျပြတ္ၾကီးနဲ႔ အေၾကာ္ဆက္ေရာင္းဆဲေပါ့။ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့ ငါတို႔ အိမ္ေခါင္မိုးေတြ ေဆးျပန္မသုတ္ႏိုင္ခဲ့တာ ၾကာခဲ့ျပီ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အေျပာၾကီးတဲ့ ဟိုဘက္အိမ္က ပြဲစားသမီးလဲ ႏိုင္ငံျခားထြက္သြားခဲ့တာလဲ ၾကာခဲ့ျပီ။

ေျပာင္းလဲဖို႔ အခ်ိန္အခါတရပ္ဆိုတာ အခုအခ်ိန္ထိ မေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့သလို ေျပာင္းလဲဖို႔သင့္တဲ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုးလဲ မေျပာင္းလဲႏိုင္ခဲ့တာ ၾကာပါျပီ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတို႔ေတြ နင္းေခ်သြားၾကသလို က်ေနာ္တို႔တေတြလဲ ကုိယ္နင္းေခ်ခဲ့ၾကတဲ့ အတိတ္ေတြကို အမွတ္မရဘဲ အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္မွန္းေနလို႔ေတာ့ မရဘူး ကိုယ့္လူ။

အိုဘားမားဆိုပဲ

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႔ ၄၄ ၾကိမ္ေျမာက္ သမၼတေရြးပြဲၾကီးကေတာ့ အခုဆို ေနာက္ဆံုးရက္ေတြကို ေရာက္လာျပီျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႔ မဟာမိတ္ႏိုင္ငံေတြမွာလဲ ဒီသမၼတေရြးပြဲဟာ အေတာ္ေခတ္စားလ်က္ရွိပါတယ္။ အေမရိကန္ကို မုန္းတဲ့ ႏိုင္ငံေတြဟာလဲ ဒီသမၼတေရြးပြဲက ရလဒ္ကို ၾကည့္ျပီး သူတို႔ရဲ႔ ႏိုင္ငံျခားေရးရာမူ၀ါဒေတြကို ျပင္ဆင္ေရးဆြဲရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ Terrorists လို႔ ကမၻာတလႊား သိၾကတဲ့ မြတ္ဆလင္ အစြန္းေရာက္ေတြကလဲ အေမရိကန္ရဲ႔ သမၼတအသစ္ကို အားစမ္းခ်င္ၾကပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ ဒီလိုဒီလို ေဟာ့ေနတဲ့ သတင္းကို ကေဒါင္းညင္သာကမွ မေရးရင္ ေခတ္ေနာက္က်သြားမွာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမုိကေရစိ ေတာ့ပစ္တခုျဖစ္တဲ့ election fever ဆိုတာေလးကို က်ေနာ္ရင္ထဲက ခံစားၾကည့္ပါရေစလားဗ်ာ။

အခု ၄၄ ၾကိမ္ေျမာက္ သမၼတေရြးပြဲအတြက္ စုစုေပါင္း ၁၃ ေယာက္ (source: Wiki) ထဲမွာမွ အခု နာမည္ၾကီး ၂ ေယာက္ ဟာ သမၼတရာထူးအတြက္ ယွဥ္ျပိဳင္လ်က္ရွိပါတယ္။ ပထမတေယာက္ကေတာ့ republican party က ဘိုးေတာ္ ဂၽြန္မက္ကိန္းျဖစ္ျပီး သူဟာ သမၼတရာထူးအတြက္ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ သမၼတေရြးပြဲကစျပီး အခုထိ သဲၾကီးမဲၾကီး ယွဥ္ျပိဳင္ေနသူတဦးပါ။ သူဟာ စစ္သားေဟာင္းပီပီ အေတာ္ကို တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ကို ႏိုင္ငံေရးကစားသမားတဦးအျဖစ္ နာမည္ၾကီးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ stubborn (ျပန္မေျပာနားမေထာင္) ေတာ္ရုံ လက္မခံတတ္သူမို႔ Maverick ဆိုျပီးလဲ ေခၚပါတယ္။ အခု election မွာေတာ့ သူက underdog (ႏိုင္ဖို႔ ေတာ္ရုံမလြယ္သူ) အျဖစ္ ဆက္လက္နာမည္ၾကီးဆဲပါ။

ဘုိးေတာ္က အေတာ့္ကို အသက္ၾကီးေနပါျပီ။ ၇၀ ေက်ာ္ေနျပီ ျဖစ္ေပမဲ့ သန္တုန္း မာတုန္းေပါ့။ အဲ က်ေနာ္ မၾကိဳက္တာကေတာ့ သူဟာ သူသမၼတျဖစ္ရင္ ဘာေတြ ေကာင္းတာလုပ္ေပးမလဲဆိုတာကို ဦးစားေပး မေျပာဘဲ အိုဘားမားကို တိုက္ခိုက္ေျပာဆိုေ၀ဖန္ေနတာ မ်ားတဲ့အတြက္ပါ။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ သူေရြးတဲ့ ဆာရာေပလင္ဆိုတဲ့ hockey mom လို႔ ေခၚတဲ့ ဒုသမၼတေလာင္းကိုလဲ မၾကိဳက္ပါ။ သူဟာ ဟီလာရီ ကလင္တန္လို အေတြ႔အၾကံဳရွိတဲ့ အေျပာေကာင္းတဲ့ မိန္းမတေယာက္မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံေရးသမားအသစ္စက္စက္ကေလးသာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မက္ကိန္းအေနနဲ႔ သူ႔ ယွဥ္ျပိဳင္မႈမွာ အားသစ္ေလာင္းတဲ့အေနနဲ႔ ထည့္သြင္းခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အခုေတာ့ ေပလင္တေယာက္ မက္ကိန္းအဖြဲ႔နဲ႔ စကားမ်ားတာေတြ ထြက္ထြက္ လာပါေရာလား။

ဂၽြန္မက္ကိန္းဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံအတြက္ အေတာ့္ကို စြမ္းေဆာင္ေပးခဲ့တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ သူဟာ စစ္သားေကာင္းတေယာက္၊ စစ္သံု႔ပန္းတဦး၊ ဆီးနိတ္အမတ္တေယာက္၊ ဆီးနိတ္မွာ အေတာ့္ကို အတိုက္အခံေျပာဆိုခဲ့တဲ့ အမတ္တေယာက္။ (အမတ္ဆိုတာ အမ်ားေဖာ္လိုလိုက္ အၾကိဳက္ေျပာတာထက္ ကိုယ့္အျမင္ကို ေျပာဆိုတာမ်ိဳးကို က်ေနာ္ ပိုသေဘာက်တယ္။) ဒါေပမဲ့ ဂၽြန္မက္ကိန္းတေယာက္ အခုလို သမၼတရာထူးကို အတင္းကာေရာၾကီး လိုက္ျပိဳင္ေနတာကို မၾကိဳက္မိပါဘူး။ သူဟာ serve ဆိုတာထက္ title တခုကို လိုခ်င္လို႔ လုပ္ေနသလိုၾကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္တခ်က္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႔ ၇၀ ေက်ာ္ အသက္အရြယ္ရယ္၊ အသက္ၾကီးရက္နဲ႔ အိုဘားမားလို လူငယ္တေယာက္ကို လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားသလို ဘာလိုလို ေ၀ဖန္မႈ၊ အိုဘားမားရဲ႔ ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ေပၚလစီေတြအေပၚ ေျခထိုးေျပာဆိုတာေတြရယ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ လံုး၀မၾကိဳက္ပါ။

သူနဲ႔ ျပိဳင္ျပီး ယွဥ္ျပိဳင္သူေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အိုဘားမား ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီက ျဖစ္ျပီး အသက္ ၄၇ ႏွစ္သာသာရွိေသးတဲ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ႏိုင္ငံေရးသမားတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ လူမည္း အာဖရိကန္တေယာက္ျဖစ္ျပီး သူ႔ဖခင္ဟာ ကင္ညာႏိုင္ငံသားတေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကင္ညာအစိုးရရဲ႔ စီးပြားေရးပညာရွင္အျဖစ္ အလုပ္လုပ္သူပါ။ က်ေနာ္ဟာ အုိဘားမားရဲ႔ ေနာက္ေၾကာင္းကို ေလ့လာမိသေလာက္ သူဟာ အေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အေဖ ကင္ညာ၊ အေမ အေမရိကန္၊ ေမြးျပီး ၾကီးျပင္းလာတာ အေမရိကန္၊ သူ႔ေဆြမ်ိဳးေတြက ကင္ညာမွာ။ သူဟာ က်ေနာ္ ေတြးခဲ့ဖူးတဲ့ ဂလိုဘယ္ ႏိုင္ငံသားဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ထဲမွာ ပါေနပါတယ္။ ေနာက္တခ်က္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတာက အေမရိကန္လူမ်ိဳးအမ်ားစု (လူျဖဴအစြန္းေရာက္ေတြမပါ)ဟာ အိုဘားမားကို လူမည္းျဖစ္လို႔ သူ႔အေဖက ကင္ညန္ျဖစ္လို႔ စသျဖင့္ မုန္းတီးတာ မရွိပါ။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဟာ အခုေတာ့ အျမင္က်ယ္ျပီလို႔ ဆိုရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၅၀ ၆၀ ၀န္းက်င္မွာ ေပၚခဲ့တဲ့ လူမည္း ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ မာတင္လူသာကင္းရဲ႔ (I have a dream) ဆိုတဲ့ မိန္႔ခြန္းဟာ အခုခ်ိန္မွာ ရင့္က်က္ အေကာင္အထည္ေပၚျပီ ျဖစ္ပါတယ္။

မာတင္လူသာကင္းရဲ႔ I have a dream မိန္႔ခြန္းထဲက အၾကိဳက္ဆံုး စာသား

“I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: ‘We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal.’”

“I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin, but by the content of their character.”

(Source: Wiki)

အိုဘားမားရဲ႔ Change We believe in ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို က်ေနာ္ တကယ္ကို သေဘာက်ပါတယ္။ Change ဆိုတာ လုိအပ္သလို က်ေနာ္တို႔ အျမဲ ယံုၾကည္ထားရပါမယ္။ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေရာက္မလာႏိုင္ဘူးလား။ ျမန္မာျပည္ တေန႔ ေတာင္ကိုရီးယားလို Transform မျဖစ္လာႏိုင္ဘူးလား။ ဒါေတြဟာ Change (ေျပာင္းလဲမႈ) ေတြပါ။ ဒါကို ယံုၾကည္ထားမယ္ဆုိရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ဓာတ္က်စရာ အေၾကာင္းမရွိႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီစကားတလံုးထဲနဲ႔ အိုဘားမားဟာ က်ေနာ့္ကို ဆြဲယူသြားပါတယ္။

အိုဘားမားဟာ အလြန္ထူးခၽြန္တဲ့ orator (စကားေျပာကၽြမ္းက်င္သူ) အျဖစ္ သူ႔ရဲ႔ campaign (ယွဥ္ျပိဳင္မႈကာလတေလွ်ာက္) နဲ႔ presidential debate ၃ ခုကေန သက္ေသျပသြားခဲ့ပါတယ္။ presidential debate ဆိုတာကေတာ့ သမၼတေလာင္းေတြကို အျငင္းအခံုေျပာဆိုေစျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အစကေတာ့ presidential debate ကို က်ေနာ္ မသိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ Robin Williams ရဲ႔ Man Of the Year ကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ အေတာ့္ကို သေဘာက်သြားခဲ့ပါတယ္။ (Man of the Year ဟာ အေမရိကန္ သမၼတေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္း ရိုက္ထားတာပါ။ က်ေနာ္အၾကိဳက္ဆံုး ရုပ္ရွင္တပုဒ္ပါ။ ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။)

ဒီ အျငင္းအခံုေျပာပြဲေတြမွာ အိုဘားမားဟာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႔ စကားအတံု႔အလွည့္ေျပာႏိုင္တာ၊ အျပံဳးမပ်က္ဘဲ သူ႔ကို ေ၀ဖန္ေနတဲ့သူကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္တာေတြဟာ အေတာ္ကို ခက္ခဲတဲ့ personal skills ေတြအျဖစ္ က်ေနာ္ သေဘာက်သြားပါတယ္။ ေနာက္ အိုဘားမားဟာ သူ႔ေပၚလစီေတြကိုု ခ်ျပသြားႏိုင္တယ္။ နားေထာင္သူ၊ၾကည့္ရႈသူေတြကို သူ႔ေပၚလစီေတြကို ၾကိဳက္ေအာင္ စြဲေဆာင္ႏိုင္တယ္။ အခု အေမရိကန္ စီးပြားပ်က္ကပ္ၾကီးမွာ သူဟာ ကယ္တင္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို ရေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္တာ soft skill တမ်ိဳးေပါ့။ သူဟာ အီရတ္စစ္ပြဲကို အျမန္ဆံုး သိမ္းႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေပးမယ္လို႔လဲ ေျပာသတဲ့။

ဒီလူဟာ အခုေတာ့ အေျပာေတြ ေကာင္းတာေပါ့။ လူေတြကလဲ ဒါေၾကာင့္ ယံုတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တကယ္ သမၼတျဖစ္ခဲ့ရင္ အေျပာတမ်ိဳး အလုပ္တမ်ိဳး လူမ်ိဳးလား ဆိုတာ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာေပါ့။ ထိုင္၀မ္က ေက်ာ္ၾကားတဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ သမၼတ မာယင္းက်ိဳေတာင္ အခု လူထုက သိပ္လက္မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ တရုတ္ကို ကပ္လြန္းလို႔တဲ့။ ထားပါေတာ့။ အိုဘားမားရဲ႔ Change ဆိုတာေကာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးကို တကယ္ လတ္ဆတ္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြ ေပးႏိုင္ပါ့မလား။ အေမရိကန္ရဲ႔ အေျခခံျဖစ္တဲ့ ဆီးနိတ္ကေကာ အိုဘားမားနဲ႔ အဆင္ေျပပါ့မလား။

အိုဘားမားရဲ႔ Yes I can ဆိုတဲ့ အျပံဳးဟာ အခုမီဒီယာတိုင္းမွာ ပါပါတယ္။ သူဟာ over promise မျဖစ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ဆီးနိတ္အမတ္အျဖစ္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္မႈေတြဟာ အနာဂတ္အတြက္ သက္ေသအျဖစ္ ယူဆမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူဟာ အေျပာေကာ အလုပ္ေကာ ေကာင္းတဲ့ ႏို္င္ငံေရးသမားေပါ့။ ဒါေပမဲ့ စကၤာပူက ဘဘလီကြမ္ယူကေတာ့ သူ႔ကို prefer မျဖစ္ပါဘူးတဲ့။ ထားပါေတာ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ အိုဘားမားကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ မဲေပးစရာ မလိုတဲ့အတြက္ မေပးပါဘူး။ ေပးလဲ မေပးသင့္ဘူးေလ။ က်ေနာ္က အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသားမွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ပဲ မဲေပးစရာ လုိတယ္ေလ။ ၾကိဳက္တယ္ မၾကိဳက္ဘူးဆိုတာကေတာ့ လူ႔ထံုးစံပဲ။ သူက အေမရိကန္မို႔လို႔ ကိုယ့္လူမ်ိဳးမဟုတ္ရင္ မၾကိဳက္ရဘူးဆိုတာကေတာ့ အစြန္းေရာက္တာေပါ့ေနာ္။ လူျဖဴ အစြန္းေရာက္၊ လူမည္း အစြန္းေရာက္၊ ဒီၾကားထဲမယ္ ဗမာအစြန္းေရာက္ေတြလဲ ရွိေသးတယ္။

အိုဘားမားရဲ႔ နာမည္အျပည့္အစံုက Barack Hussein Obama တဲ့။ ဟူစိန္ဆိုတဲ့ နာမည္ၾကားတာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ေတြက မြတ္စလင္လို႔ ထင္ပါေရာလား။ အိုဘားမားကေတာ့ ခရစ္ယာန္တေယာက္ျဖစ္ပါသတဲ့။ အဲ မြတ္စလင္တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရင္ေကာ အေမရိကန္ေတြ ၾကိဳက္ၾကပါဦးမလား။ က်ေနာ္ကေတာ့ ၾကိဳက္ဦးမွာပါ။ မြတ္စလင္ဆိုေပမဲ့ သူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းအေပၚ အက်ိဳးေဆာင္ႏိုင္ရင္ သူဟာ ႏိုင္ငံသားေကာင္း တေယာက္ပဲေလ။ စကားမစပ္ ခရစ္ယာန္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မြတ္စလင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဗုဒၶဘာသာပဲျဖစ္ျဖစ္ တျခားဘာသာအေပၚ ေလးစားရမွာေပါ့။ မေလးစားဘဲ အတင္းၾကီး သြတ္သြင္းတာေတြ၊ ေသြးေဆာင္တာေတြကေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ။ ထားပါေတာ့။ က်ေနာ့္မွတ္ခ်က္ေလးပါ။

ကဲ နက္ျဖန္ဆို ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ပဲဗ်။ က်ေနာ္ကေတာ့ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္ဆက္လုပ္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ေနာက္မွ ေတြ႔တာေပါ့။

ကေဒါင္းညင္သာ

မယားေရာင္းရန္ ရွိသည္ (သတင္းေဆာင္းပါး)
(မဇၥ်ိမ သတင္းဌာနမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။)

ေဝယံ    
တနလၤာေန႔၊ ေအာက္တုိဘာလ 27 2008 19:22 - ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ 

ေရႊလီ။     ။ ပါးစပ္က ကြမ္းတၿမဳိ႕ၿမဳိ႕ဝါးတတ္သူ အသက္ ၃ဝ ေက်ာ္အရြယ္ မျဖဴဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးကို ေရႊလီၿမ့ဳိမွာရွိတဲ့ ျမန္မာ အသိုင္းအဝိုင္းၾကား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက က်က္မိေနပါၿပီ။

သို႔ေပမယ့္ သူဟာ လူကုန္ကူးသူ တေယာက္ဆိုတာေတာ့ သူ ေပ်ာက္သြားၿပီး ရက္သတၱပတ္ေက်ာ္ေတာ့မွ ဗူးေပၚသလို ေပၚလာပါေတာ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ လေလာက္က သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ေရာင္းစားလိုက္တဲ့ အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္ သံလ်င္သူေလး မဝါဝါကို မုဒိန္းက်င့္ၿပီး ဓားနဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ထိုးသတ္ခဲ့တဲ့ ျပစ္မႈမွာ တရားခံေတြအျဖစ္ သူတို႔ကို တ႐ုတ္ရဲတပ္ဖြဲ႔က ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ 

သံလ်င္ဇာတိဘြား မျဖဴဟာ ခင္ပြန္းသည္ ကိုေက်ာ္ထြန္း၊ သားႏွစ္ေယာက္၊ ေမာင္ႏွမဝမ္းကဲြ ေတာ္စပ္သူ လင္မယားႏွစ္ဦးနဲ႔ ေရႊလီမွာ အေျခခ်လာတာ ၂ ႏွစ္နီးပါးပဲ ရွိပါေသးတယ္။

မဝါဝါကို ပီကင္းၿမ့ဳိနားမွာရိွတဲ့ ဆန္းတုန္းျပည္နယ္က တ႐ုတ္ အမ်ဳိးသားတေယာက္ရဲ့ လက္ထဲကို ယြမ္ေငြ ၂ ေသာင္းနဲ႔ ေရာင္းစားခဲ့တာပါ။ ဝယ္လက္တ႐ုတ္က ေငြကို အျပည့္မေခ်ေသးဘဲ စရံအျဖစ္ ယြမ္ ၆ဝဝဝ ေပးပါတယ္။ ေရာင္းစားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ဝါဝါဟာ တ႐ုတ္လက္ထဲကေန ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ခဲ့ရာမွာ ဒီလဆန္းပိုင္းမွာ ေရႊလီကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။

အားကိုးရာမယ့္ ဝါဝါဟာ သူ႔ကို ေရာင္းစားလိုက္တဲ့ ကိုေက်ာ္ထြန္းနဲ႔ မျဖဴတို႔ဆီမွာပဲ မွီခိုေနထိုင္ခဲ့ပါတယ္။ မျဖဴတို႔အတြက္ေတာ့ ေရာင္းကုန္ျပန္ရတာေပါ့၊ ေနာက္ထပ္ တ႐ုတ္တေယာက္ လက္ထဲကို ေရာင္းဖို႔ ထပ္ၾကိဳးစားျပန္ပါတယ္။ ဝါဝါကေတာ့ ဒီတခါ အျပင္းအထန္ ျငင္းဆန္ခဲ့ပါတယ္။

သို႔ေပမယ့္လည္း ပြဲဆိုင္ထားတဲ့ တ႐ုတ္ဆီက ေငြတခ်ဳိ႔ ယူထားၿပီးလို႔ ဝါဝါကို မရအရေခၚရဖို႔ ၾကိဳးစားပါေတာ့တယ္။

အခင္းျဖစ္ပြားမယ့္ေန႔ ညေနပိုင္း၊ ေနဝင္ရီတေရာ အခ်ိန္မွာ ေရႊလီကေန မိုင္အနည္းငယ္ေဝးတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံ နမ့္ခမ္းၿမ့ဳိဘက္ သြားရာလမ္းအတိုင္း အငွားကားတစီးနဲ႔ ဝါဝါကို တင္ေခၚသြားပါတယ္။ ေခၚသြားသူေတြက လူပြဲစား မိသားစုဝင္ အားလံုးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

မိနစ္ ၂ဝ ေလာက္သြားရတဲ့ ျမန္မာပိုင္ မန္႔ဟီး႐ိုးရြာဘက္အေရာက္ လယ္ကြင္းေဘးတေနရာမွာ ကားေပၚက ဆင္းလိုက္ၾကပါတယ္။

“သူတို႔ ဒီကေန စသြားကတည္းက ဘီယာေတြ ေသာက္သြားၾကတာ။ မန္႔ဟီး႐ိုးတဝိုက္က လယ္ကြင္းေတြေဘးမွာ ဆင္းၿပီး လယ္ကြင္းထဲ ေခၚသြားၾကတာ။ အဲဒီမွာ ေက်ာ္စြာကစၿပီး မုဒိန္းက်င့္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတာ့ မပါဘူးေပါ့။ က်င့္ၿပီးတာနဲ႔ ဘိုဘိုက ဓားနဲ႔ စထိုးတယ္။ ဓားဒဏ္ရာ ၅ ခ်က္နဲ႔ ေကာင္မေလးက ေသဆံုးသြားတာပါ။ ၿပီးေတာ့ အေလာင္းကို ေရေျမာင္းေဘးမွာ ပစ္ထားလိုက္တယ္” လို႔ အမႈေဖာ္ထုတ္ရာမွာ ကူညီခဲ့သူ ျမန္မာတဦးက  ေျပာပါတယ္။

အခင္္းျဖစ္ၿပီး ေနာက္ရက္မွာ ေဒသခံ ရွမ္းရြာသားေတြက ဝါဝါရဲ့ ႐ုပ္အေလာင္းကို ေတြ႔ရာကေန တ႐ုတ္အာဏာပိုင္ေတြဆီ ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားပါတယ္။ ဒီ့ေနာက္မွေတာ့ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူ လူေမွာင္ခုိဂိုဏ္းကို တစတစ ေျခရာခံရင္း ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ 

အခင္းျဖစ္ၿပီးစမွာ တ႐ုတ္ အာဏာပိုင္ေတြဟာ လူသတ္မႈ ကြင္းဆက္ကို မေဖာ္ႏိုင္ေသးဘဲ၊ နာမည္ရွိေနတဲ့ လူဆိုး စာရင္းဝင္ေတြကိုပဲ လိုက္ဖမ္းေနခဲ့တာပါ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ မျဖဴတို႔ လင္မယား ေရာင္းစားခဲ့တဲ့ ေရႊေရႊ ဆိုသူေလးဟာ ေရႊလီကို ထြက္ေျပး လာျပန္ပါတယ္။ ဒါကို ေဒသခံျမန္မာတခ်ဳိ့က ဝိုင္းဝန္းကူညီေပးရာကေန ေျခရာေကာက္မိၿပီး မျဖဴတို႔ လူသိုက္ အပါအဝင္ လူကုန္ကူးသူ ၁၂ ေယာက္ကို ဖမ္းဆီး လိုက္ႏုိင္ပါတယ္။

ဝါဝါ့အမႈမွာ တရားခံေတြျဖစ္တဲ့ ေက်ာ္စြာ လင္မယားနဲ႔ ဘိုဘို၊ ေအာင္သူစုိးတို႔ ၄ ေယာက္ကို တ႐ုတ္ျပည္ တရားဥပေဒအရ ဆက္လက္ အေရးယူဖို႔ ခ်န္ထားပါတယ္။ လူသတ္မႈမွာ မပါဘဲ လူကုန္ကူးသူ ကိုေက်ာ္ထြန္း၊ မျဖဴနဲ႔ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ သမီးငယ္ အပါအဝင္ တရားခံ ၈ ေယာက္ကိုေတာ့ မူဆယ္ လူကုန္ကူးမႈ တားဆီး ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔ဆီကို ဒီလ ၁၄ ရက္ေန႔ကပဲ လဲႊေျပာင္းေပးလိုက္ပါၿပီ။

မူဆယ္အဖဲြ႔ရဲ့ စစ္ခ်က္အရ သူတို႔ ေရာင္းစားခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေပါင္း အေယာက္ ၂ဝ ေလာက္ရိွၿပီလို႔ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာ စစ္အစိုးရက လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရးဆိုင္ရာ ၅ ႏွစ္စီမံကိန္းကို ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာ ျပ႒ာန္းခဲ့ပါတယ္။ လက္ရွိ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံဘက္ လူကုန္ကူးမႈ မႈခင္းေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ျမန္မာ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြရဲ့ ဘဝလံုျခံဳမႈကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ကာကြယ္ ေပးႏိုင္မလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကိုေတာင္ ထုတ္စရာ လိုမယ္ မထင္ပါဘူး။ 

ျမန္မာ့စီးပြားေရး ဆင္းရဲမြန္းက်ပ္မႈေအာက္မွာ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီးေတြဟာ တဝမ္းတခါးအတြက္ ေနရပ္စြန္႔ခြါ သြားလာေနၾကရာမွာ  လူပြဲစားေတြ လက္ထဲ က်ေရာက္ခဲ့ရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ ရွိေနပါတယ္။ ဝါဝါလိုပဲ ဘဝေရာ၊ အသက္ပါ ရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့  အမ်ဳိးသမီးေတြ ရိွသလို အသက္ မဆံုး႐ံႈးေပမယ့္ စိတ္ပိုင္း႐ုပ္ပိုင္း လူလံုးမလွေအာင္ ႏွိပ္စက္ခံခဲ့ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြ မနည္းလွပါဘူး။ 

အဲဒီထဲမွာ ဒီလ ၂၁ ရက္ေန႔ကမွ တ႐ုတ္ အာဏာပိုင္ေတြက မူဆယ္လူကုန္ကူးမႈ တားဆီး ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔ဆီ လဲႊေပးခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသမီး ၆ ေယာက္အနက္က မႏၱေလးၿမ့ဳိက တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူ ၂ ေယာက္လည္း ပါဝင္ပါတယ္၊

မူဆယ္ေဒသခံ တေယာက္က “သူတို႔ေတြရဲ့ အသက္ေတြကေတာ့ လူအမ်ား စိတ္ဝင္စားမယ့္ ၁၈ ႏွစ္ကေန ၂၂ ႏွစ္ၾကား အရြယ္ေလးေတြပါ။ လူကုန္ကူးခံရတဲ့ အမ်ဳိးသမီး အမ်ားစု ခံရသလိုပါပဲ။ အလုပ္အကိုင္ ေပးမယ္ဆိုၿပီး လူပြဲစားေတြက ဖ်ားေယာင္းေသြးေဆာင္ အေခၚခံခဲ့ရတာပါ။ လူပြဲစားေတြကေတာ့ လား႐ႈိး ရပ္ကြက္ ၇ ကပါ။ အခုေတာ့ ဖမ္းမိသြားပါၿပီ။ ကြန္ျပဴတာတတ္ေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ကြန္ျပဴတာတတ္၊ အဂၤလိပ္စာတတ္ရင္ တလ က်ပ္ ၁ သိန္းခဲြ ေပးမယ္ဆိုၿပီး လိမ္ေခၚခဲ့တာပါ” လုိ႔ ေျပာျပပါတယ္။

လား႐ႈိး-သိန္းနီ-ကြမ္းလံု-ခ်င္းေရႊေဟာ္ လမ္းအတိုင္း ေခၚလာၿပီး နယ္စပ္မွာ ယြမ္ ၂ ေသာင္းနဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္ေျမာက္ပိုင္း ဆင္းရဲတဲ့ အန္းေဝးျပည္နယ္က လူဆီ ေရာင္းခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီျပည္နယ္မွာ ေနခဲ့ရတာ ၉ လေလာက္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ ေရာက္စကေန ၃ လေလာက္အထိ အဲဒီမွာ ကုန္ပစၥည္းေတြ ေရာင္းသလို တေနရာနဲ႔တေနရာ လွည့္လည္ ေရာင္းစားတာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ 

၃ လေလာက္အၾကာမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ဝယ္ယူၿပီး ေပါင္းသင္းမယ့္ ဖူးစာရွင္ လင္ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္ ေပၚလာပါတယ္။ တေယာက္က ဆြံ႔အမ်က္မျမင္၊ ေနာက္တေယာက္က အသက္ ၆ဝ ေက်ာ္အရြယ္။ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ တစံုတေယာက္ဆီကေန အကူအညီ ရႏိုင္တဲ့ ေနရာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၾကံဳၾကိဳက္သူနဲ႔ပဲ ၆ လေလာက္ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာ ေနထိုင္ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတယ္။

ကိုယ့္ရပ္ကိုယ့္ဌာေနနဲ႔ ေဝးကြာတဲ့ ကမၻာ့ေနရာတခုမွာ မတူညီတဲ့ ရာသီဥတုၾကမ္းတမ္းမႈဒဏ္၊ လူမႈဝန္းက်င္ မတူညီမႈေတြ အပါအဝင္ ဆင္းရဲတဲ့ ျပည္နယ္ျဖစ္တဲ့အျပင္ ဆန္မစားရဘဲ ဂ်ဳံကိုပဲ စားရတဲ့အတြက္ စားေရးေသာက္ေရးကအစ ခက္ခဲစြာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ 

အဖိုးအိုအရြယ္ကို လင္လုပ္ ေပါင္းသင္းရတဲ့ သူကေတာ့ အလိုမတူတာေၾကာင့္ ညအိပ္စက္ခ်ိန္တိုင္းမွာ ႏိွပ္စက္ညဥ္းပန္းတာ ခံရပါတယ္။ ေဆးလိပ္မီးနဲ႔ ေက်ာျပင္တခုလံုးကို အထိုးခံရၿပီး ဦးေခါင္းမွာလည္း အရိုက္ခံထားရတဲ့ ဒဏ္ရာ ၂ ခ်က္ ရိွထားပါတယ္။ ႐ုပ္ရည္ လွပသူေလးမို႔ လင္လုပ္သူ အဖိုးအိုက မေဖာက္ျပန္ရေလေအာင္ဆိုျပီး ဆံႏြယ္ ၄ ကြက္ၾကားပံုစံ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ အညႇပ္ခံရပါတယ္။ 

သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ တျခား ေရာင္းစားခံထားရတဲ့ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုလည္း ကံေကာင္းသြားပါတယ္။ မၾကာခင္က က်င္းပခဲ့တဲ့ တ႐ုတ္ျပည္ အိုလံပစ္ပြဲေတာ္ အၾကိဳကာလအတြင္းမွာ တ႐ုတ္အာဏာပိုင္ေတြက စိစစ္မႈေတြ လုပ္လို႔ တ႐ုတ္ျပည္ထဲ ေရာက္ေနသူ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး ၁ဝဝ ေက်ာ္ ေတြ႔ရိွခဲ့တဲ့အထဲမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ပါဝင္ခဲ့တာပါ။

အိုလံပစ္ပြဲေတာ္ကာလ စီမံခ်က္ေၾကာင့္ အမိေျမျပန္ရမယ့္ ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးေတြထဲမွာ ဖူးက်င့္ျပည္နယ္က တံငါသည္ေတြဆီ ေရာင္းစားခံခဲ့ရတဲ့ အသက္ ၁၈ ႏွစ္နဲ႔ ၃ဝ ၾကား ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး ၁၈ ေယာက္လည္း နယ္စပ္ကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ သူတို႔ကိုလည္း မၾကာခင္မွာပဲ မူဆယ္ လူကုန္ကူးမႈ တားဆီးကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔ဆီ လဲႊအပ္ခံရပါမယ္။ 

သို႔ေပမယ့္လည္း ျမန္မာ အမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြ လူကုန္ကူးေရာင္းစားခံရတာကို ကာကြယ္ဖို႔ တာဝန္ယူ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့ မူဆယ္ လူကုန္ကူးမႈ တားဆီးကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔ေတြဆီ ႏိုင္ငံေတာ္က မေထာက္ပံ့ႏိုင္လို႔ ေငြေရးေၾကးေရး မျပည့္မစံုနဲ႔မို႔ ဒီအဖြဲ႔ဝင္ေတြ ၿငီးျငဴေနရတယ္လို႔ နီးစပ္သူ ေဒသခံေတြၾကား အေျပာမ်ားၾကပါတယ္။ 

လူကုန္ကူးခံရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္မွာ စားေသာက္စရိတ္ မတတ္ႏိုင္လို႔ မူဆယ္ လူကုန္ကူးမႈ တားဆီး ကာကြယ္ေရး အဖြဲ႔က နီးစပ္ရာ ကုန္သည္ေတြဆီ အလွဴခံေနရတာရိွသလို အဝတ္အစား ထုတ္ေပးစရာ မရိွလို႔ဆိုၿပီး ရဲေမေတြရဲ့ ယူနီေဖါင္းေတြ ထုတ္ဝတ္ခိုင္းရတာမ်ဳိးေတြလည္း ရိွပါတယ္။ လမ္းစရိတ္ ေပးစရာမရိွလို႔ မလိုအပ္ဘဲ ႏွစ္ဝက္ေလာက္အထိ ၾကာသြားတာမ်ဳိးလည္း ရိွေနတတ္ျပန္ပါတယ္။

 FREEDOM

Freedom from fear is the freedom
I claim for you my motherland!
Freedom from the burden of the ages, bending your head,
breaking your back, blinding your eyes to the beckoning
call of the future;
Freedom from the shackles of slumber wherewith
you fasten yourself in night’s stillness,
mistrusting the star that speaks of truth’s adventurous paths;
freedom from the anarchy of destiny
whole sails are weakly yielded to the blind uncertain winds,
and the helm to a hand ever rigid and cold as death.
Freedom from the insult of dwelling in a puppet’s world,
where movements are started through brainless wires,
repeated through mindless habits,
where figures wait with patience and obedience for the
master of show,
to be stirred into a mimicry of life.

Rabindranath Tagore

ျမိဳ႔ရုိးေဟာင္းထဲ ညပ္ေနတဲ့ ေပါင္မုန္႔အက်ိဳးအေၾကတခ်ပ္

တကယ္ေတာ့ ဒီျမိဳ႔ရိုးဟာ ဟိုးတုန္းက ခပ္ၾကြားၾကြားရယ္ေပါ့
နီညိဳေရာင္ ေဆးအထပ္ထပ္နဲ႔ ရႊံမကပ္ခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ားဟာ
ခုေတာ့ ေပါင္မုန္႔ၾကမ္းတခ်ိဳ႔ေတာင္ ထိုးထည့္ခံရေနျပီ။

ဒီျမိဳ႔ရိုးေဟာင္းေဘးမွာ က်ံဳးမရွိ ေရမရွိ
တဲေလးထိုးျပီး ျမိဳ႔ရိုးေပၚေျပးလႊားေနတဲ့
ဆံပင္စုတ္ဖြား ေကာင္ေလးတေယာက္သာ အမွီရွိတယ္။
အသင္ျမိဳ႔ရိုး..
စြန္႔ခြာခဲ့ၾကတဲ့ ဥစၥာဓနေတြနဲ႔
အေဆာင္အေယာင္ဆိုတဲ့ စည္းစိမ္မွန္သမွ်ဟာ
က်ိန္စာတိုက္ခံရသလို ဟိုးအတိတ္ဆီမွာ က်န္ရစ္တယ္။

ဒီျမိဳ႔ရိုးရဲ႔ အတိတ္ဇာတ္လမ္းကို
ကမၻာ့လွည့္တခ်ိဳ႔ကသာ အဖတ္လုပ္ေျပာဆို
ခင္ဗ်ားကို ေရာင္းစားမယ့္ ဧည့္လမ္းညႊန္ေတြေလာက္သာ
စကားထဲ ထည့္ေျပာေနေတာ့တာကလား။
တကယ္က ဒီျမိဳ႔ရိုးဟာ
ဒီေဒသအတြက္ မေကာင္းဆိုး၀ါး။
အတိတ္ကမေကာင္းဆိုး၀ါးေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္ခဲ့တဲ့ ခံတပ္။

ဒီျမိဳ႔ရိုးရဲ႔ ဟိုးဘက္တလႊားကို
သူတို႔ ေက်ာ္မၾကည့္ခ်င္ခဲ့ၾကဘူး။
ေရႊေရာင္ေတြ က်ိန္းစပ္ေနတဲ့ မ်က္စိနဲ႔
ဟိုဘက္ျခမ္းကို ျပဴးၾကည့္ဖို႔ စိတ္မကူးခဲ့ၾကဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဒီျမိဳ႔ရိုးဟာ ဖုန္တက္
သူေတာင္းစားေတြအတြက္ ဇရပ္တေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

အတိတ္ကို ျပန္မၾကည့္နဲ႔
စားျမံဳ႔ျပန္တိုင္းသာ ဗိုက္၀မယ္ဆိုရင္
အခုညပ္ေနတဲ့ ေပါင္မုန္႔တခ်ပ္ကို ခင္ဗ်ား အစားေပးႏိုင္သလား။
ဧည့္လမ္းညႊန္ ေခါင္းတခ်က္ခါခဲ့တယ္။
ကမၻာလွည့္ခရီးသည္တခ်ိဳ႔ကေတာ့
ဘာမွန္းမသိတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ေပါ့။

ကေဒါင္းညင္သာ

တူးေဖာ္ေတြ႔ရွိေသာ ဘေလာ့ေျမစိုင္ခဲမ်ား

ဒီေန႔ေတာ့ bloghopping မဟုတ္ဘူး။ blog digging လုပ္ရင္းနဲ႔ ေတြ႔ရွိခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးေတြပါ။ ေ၀မွ်လိုက္ပါရေစဗ်ာ။

ဆရာဒီးဒုတ္ဆီမွ (deedoke.blogspot.com)

လူသံုးေယာက္ကြယ္လြန္ျပီးေနာက္ေကာင္းကင္ဘံုကိုေရာက္လာတယ္။
ဂိတ္ဝမွာစိန္႔ပီတာ (ဂိတ္ဝေစာင့္တဲ့တမန္ေတာ္)ရပ္ေနတယ္(ဝင္ခြင့္ဗီဇာစစ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ)။
ေကာင္းျပီ အခ်က္အလက္ျပည့္စံုတယ္…ေမာင္မင္းတို႔ို႔ေကာင္းကင္ဘံုကိုဝင္ႏိုင္ျပီ။
တစ္ခုေတာ့မွာခ်င္တယ္ ဒီမွာ“ဘဲ”ေတြသိပ္ေပါမ်ားတယ္…ဒါေပမယ့္…“ဘဲ”ေတြကို
တက္မနင္းမိေစနဲ႔လို႔ စိန္႔ပီတာကအေသအခ်ာမွာၾကားျပီးဂိတ္တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တယ္။
ေကာင္းကင္ဘံုမွာေျခခ်ဘို႔ေတာင္အေတာ္ခက္ခဲေအာင္“ဘဲ”ေတြကိုေဖြးေဖြးလႈပ္ျမင္ရတာ
အံ့စရာပါတဲ့။ ၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့လူသံုးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ “ဘဲ”
တစ္ေကာင္ကိုနင္းမိတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို စိန္႔ပီတာေရာက္လာတယ္။
အဲဒီလူနဲ႔႐ုပ္ဆိုးလြန္းတဲ့အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကိုအတူတြဲခ်ည္ျပီး “ကဲ…ဘဲကိုတက္နင္းမိသူ
ေမာင္မင္း ရ႐ွိသင့္တဲ့အျပစ္ဒဏ္က ဒီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔သံသရာတိုင္ေအာင္ေပါင္းသင္းေနထိုင္
ေစသတည္းတဲ့”။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ၾကာျပန္ေတာ့ေနာက္တစ္ေယာက္က “ဘဲ”ကို
နင္းမိျပန္တာေပါ့။ ျမန္လိုက္တဲ့စိန္႔ပီတာ လွစ္ခနဲေရာက္လာတယ္ ဒီတစ္ခါပိုလို႔ေတာင္႐ုပ္ဆိုးတဲ့
အမ်ိဳးသမီးပါလာတယ္။ ထုံးစံအတိုင္းအျပစ္ဒဏ္ကေတာ့ မကြဲမကြာအႏွီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔
ရာသက္ပန္ေပါင္းသင္းေစသတည္းေပါ့။ ေနာက္ဆံုးလူကေတာ့ အေတာ္ေသြးပ်က္ေနတယ္။
႐ုပ္ဆိုးတဲ့မိန္းမနဲ႔အိမ္ေထာင္က်မွာသူသိပ္ေၾကာက္တယ္။“ဘဲ”မနင္းမိေအာင္အရမ္းကို
ဂ႐ုတစိုက္ေနလိုက္တာအေတာ္ၾကာၾကာဘဲတဲ့။ သူေကာင္းကင္ဘံုေရာက္တဲ့ႏွစ္ပါတ္လည္ေန႔
ေရာက္ေတာ့ စိန္႔ပီတာေရာက္လာတယ္။ ညေနဆည္းဆာမွာသူ႔ကိုသာယာလွပတဲ႔ကမ္းစပ္ကို
ေခၚသြားတယ္။ အဲဒီမွာအလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ့အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ရတယ္တဲ့။
ေသခ်ာတာကေတာ့ သူနဲ႔အဲဒီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔စံုဖက္ေပးေတာ့မွာပါ။ စိတ္လႈပ္႐ွားစြာနဲ႔ စိန္႔ပီတာကို
ေမးလိုက္တယ္…“အ႐ွင္အဘယ္အမႈအရာေတြေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးအႏွီေကာင္းခ်ီးမဂၤလာႏွင့္
ထိုက္တန္ရပါသလဲ”။ စိန္႔ပီတာမေျဖခင္ဘဲ အမ်ိဳးသမီးကဝင္ေျဖလိုက္တယ္…
“႐ွင့္ကိစၥကိုေတာ့မသိပါဘူး…ကၽြန္မအျပစ္ကေတာ့တခ်က္ကေလး
သတိလက္လြတ္ျဖစ္ျပီး အဲဒီေသာက္ဘဲတစ္ေကာင္ကိုနင္းမိတာပါဘဲ”
..လို႔စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးေျပာလိုက္သတဲ့။

ကဲ…ေနာက္ဆံုးတတိယလူဘယ္လိုဆိုတာသေဘာေပါက္မယ္လို႔
ထင္ပါတယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ကရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္သူျဖစ္ေနေတာ့တာကိုး။
လူဆိုတာက ကိုယ့္အားနည္းခ်က္ကိုသိပ္မစဥ္းစားၾကဘူးေနာ္။
သူရဲ႕ထိုက္တန္မႈေၾကာင့္ေကာင္းမႈခံစားၾကတယ္လို႔တဘက္သတ္ထင္ၾကတာကလား။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ…႐ုပ္ဆိုးလို႔စိတ္ဓါတ္ေတာ့မက်နဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ “ဘဲ”နင္းမိသူေတြထဲက
ေခ်ာေမာလွပသူေလးေတြရႏိုင္ပါေသးတယ္။

‘DD’
အလုုပ္ေတြမ်ားေနတယ္။ မအားတဲ့ၾကားက ရသေလာက္ေလးေရးတင္လိုက္တယ္။

Posted by ဒီးဒုတ္ at 12/06/2006 11:02:00 PM  

ဒီတစ္ခုကေတာ့ က်ေနာ္ ေလွ်ာက္ရိုက္ထည့္လိုက္ျပီး ခလုတ္တိုက္ ၀င္သြားတဲ့ ဘေလာ့။ myanmarpoems.blogspot.com တဲ့။ ကဗ်ာ ၃ ပုဒ္ထဲက ၁ ပုဒ္ကို ၾကိဳက္လို႔ ေျမစိုင္ေျမခဲထဲမွာ ထည့္လိုက္တယ္။

Posted by mypoem at 7:25 AM

ကေဒါင္းဘေလာ့ထံုးစံအတိုင္း ႏိုင္ငံေရးနည္းနည္းေတာ့ ထည့္မွ ျဖစ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ တူးေဖာ္ရရွိတဲ့ ဘေလာ့ေျမစိုင္ခဲေတြထဲက မ spiritcorner ေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးကို တင္ေပးလိုက္ပါရေစဦး။

—

England ရဲ႔ Home Secretary ေဟာင္းတစ္ဦးၿဖစ္တဲ့ David Blunkett က စီစဥ္တင္ဆက္တဲ့ Nationalism ဆုိတဲ့အစီအစဥ္ေလးကုိ ၾကည့္လုိက္ရတယ္။ အဲဒိအစီအစဥ္မွာေတာ့ ဒုတိယကမာၻစစ္ ေနာက္ပုိင္း အဂၤလန္ႏုိင္ငံကုိအမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ ၿပန္လည္တည္ေထာင္ခဲ့လုိ႔ အလ်င္အၿမန္တုိးတက္လာပုံေတြ နဲ႔ အခုေနာက္ပုိင္း အဂၤလန္ႏုိင္ငံသားၿဖစ္ဖုိ႔အေရး ဘယ္လုိစီစစ္ေရြးခ်ယ္မဲ့အေၾကာင္းေတြကုိ Immigration issue ေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ တင္ၿပသြားပါတယ္။

အဲဒိ အစီအစဥ္ေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး အေတြးေတြက ေဘးေခ်ာ္သြားတယ္။ သူေၿပာတဲ့အထဲမွာ ဒိၿပင္ Immigration issue ေတြထက္ Natioanalism ဆုိတဲ့ စကားေလးကုိပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားေနမိတယ္။ အမ်ိဳးသားေရး ဝါဒဆုိပါေတာ့။ ကြ်န္မအေနနဲ႔ေတာ့ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒဆုိတာကုိ လူမ်ိဳးၾကီးဝါဒ ဆုိတာထက္ ပုိေထာက္ခံပါတယ္။ ႏိုင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒဆုိတာ ရွိသင့္ရွိထုိက္တဲ့ လုိအပ္ခ်က္တစ္ခုပါ။

အမ်ိဳးသားေရးဝါဒဆုိတာ ကုိယ္လူမ်ိဳး၊ ကုိယ္တိုင္းၿပည္ကုိ ခ်စ္ၿမတ္ႏုိးလုိ႔ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ၿခင္းတစ္မ်ိဳးလုိ႔ ကြ်န္မေတာ့ နားလည္ ခံယူလက္ခံထားပါတယ္။ အဲဒိလုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ေနရာမွာ နည္းမွန္၊ လမ္းမွန္ၿဖစ္ဖုိ႔ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေတြ အေနနဲ႔ ေသခ်ာစဥ္းစား ဆုံးၿဖတ္ဖုိ႔ေတာ့ လုိအပ္ပါလိမ့္မယ္။

ကြ်န္မနားလည္သေလာက္ဆုိရင္ ဟစ္တလာလည္း ဂ်ာမနီကုိခ်စ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ခ်စ္နည္း နည္းမက်ဘူးလုိ႔ ကြ်န္မေတာ့ထင္တယ္။ ဂ်ာမနီၿပည္ၾကီးမွာ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ အရမ္းေကာင္းစားၿပီး ခ်ယ္လွယ္ေနတာကုိ မရႈစိမ့္ႏုိင္လုိ႔ ၊ ဂ်ာမန္လူမ်ိဳးေတြ ေနာက္ေကာက္က်ေနလုိ႔ စတဲ့ ခံၿပင္းေဒါသေတြနဲ႔ ဟစ္တလာ တစ္ေယာက္ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒကုိ ပုံေဖာ္လုိက္တာ ဂ်ဴးသုတ္သင္ေရး တရားၿဖစ္ေနတယ္။
ကြ်န္မ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြေနရာက ဝင္ခံစားၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခါးသီးမႈေတြပဲရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဆုိးထဲက အေကာင္းဆုံးရလာဒ္ကုိ ထုတ္ၿပရရင္ေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးထက္ပုိၿပီး ကုိယ္လူမ်ိဳးအေရး၊ အမ်ိဳးသားေရးကုိ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္တဲ့လူမ်ိဳး ကြ်န္မ မေတြ႔ေသးပါဘူး။

ကြ်န္မတုို႔ႏုိင္ငံမွာလည္း ႏုိင္ငံၿခားသား(တရုတ္၊ကုလား) က ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြထက္ ပုိေကာင္းစားေနတယ္ဆုိတဲ့စိတ္ အေၿခခံတဲ့ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြအတြက္ ၿပည္သူပုိင္သိမ္းေပးတဲ့ ဦးေနဝင္းအေၾကာင္းကုိ မွတ္သားရဖူးေတာ့လည္း နည္းလမ္းမွန္ရဲ႔လား လုိ႔ ကြ်န္မ စဥ္းစားခဲ့ဖူးပါတယ္။

တုိင္းၿပည္ကုိ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရသူမ်ားၿဖစ္ေလေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႔ အမွားအမွန္၊ အေကာင္းအဆုိးဟာ တုိင္းၿပည္အေပၚ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ကဲ..ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းေတြ ထားလုိက္ပါဦး။ ကြ်န္မတုိ႔ သာမန္ၿပည္သူလူထု ကေန စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ အမ်ိဳးသားေရး ပ်က္စီးယိုယြင္းေနရတာ သူေၾကာင့္၊ ငါေၾကာင့္လုိ႔ အၿပစ္ေတြတင္ေနၾကမဲ့အစား တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီကေန စၿပီး ထိန္းသိမ္းလုိ႔ မရဘူးလား။

ကြ်န္မ ၿမင္သမွ်၊ ၾကားသမွ် ေၿပာရရင္ေတာ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးကလည္း သူတုိ႔လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း အေတာ္ေလးကုိ ပုိပိုသာသာ ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္။ အာဖရိကတုိက္သား လူမည္းအမ်ားစုဟာလည္း ႏုိင္ငံခ်င္းမတူတာေတာင္မွ တစ္ေယာက္ထိ ဓားၾကည့္ဆုိတဲ့ အထဲက မ်ားပါတယ္။

ကြ်န္မတုိ႔ ၿမန္မာခ်င္း ႏုိင္ငံၿခားမွာ ေတြ႔ရင္လား..ေၿပာလက္စ ၿမန္မာစကားေတာင္ရပ္ၿပီး ဟုိမွာၿမန္မာေတြ ဘယ္ကအရႈပ္ထုပ္ေတြလည္းမသိဘူး ဆုိၿပီး အသာေလး ေကြ႔ေရွာင္သြားပါတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အဲဒိေလာက္ခ်စ္ၾကပါတယ္။ ကုိယ္အလုပ္ထဲ ၿမန္မာတစ္ေယာက္ေခၚသြင္းမယ့္အစား က်ားၿမီးေၿပးဆြဲခ်င္သူေတြ တပုံတပင္ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူတုိ႔ကုိခ်ည္း အၿပစ္ေၿပာလုိ႔ေတာ့လည္း မရပါဘူး။ ဘာမဟုတ္တဲ့ စိတ္အခန္႔မသင့္မႈေလးေတြ၊ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ အဆင္မေၿပမႈေလးေတြ အတြက္နဲ႔ အစုိးရဌာနေတြကုိ ဟုိတုိင္၊ ဒီတုိင္ ေခ်ာက္တြန္း စတဲ့ သာဓကေတြက ရိွဖူးေလေတာ့ သူတုိ႔အဆုိး မဆုိသာပါ။အဲဒိလုိေတြ ဘာေၾကာင့္ၿဖစ္ရတာလဲ ဆုိၿပီး ကြ်န္မထက္နားလည္တတ္ကြ်မ္းတဲ့သူေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးေမးၿမန္းၾကည့္ဖူးပါတယ္။ သူတုိ႔အဆုိအရဆုိရင္ စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ ႏွစ္ရွည္လမ်ား စနစ္တက် ဖ်က္ဆီးၿခင္းခံထားရလုိ႔ပါတဲ့။

အဲဒိလုိဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ စိတ္ဓာတ္ဆုိရင္ေတာင္ တစ္စခ်င္း ၿပန္လည္တည္ေဆာက္လုိ႔ မရႏုိင္ဘူးလား..
လူၾကီးပုိင္းေတြကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမဲ့အစား ကြ်န္မတုိ႔ လူငယ္ပုိင္းေတြက စလုိက္ၾကရင္ အဆင္မေၿပ ပုိမေၿပႏုိင္ဘူးလား..
ကြ်န္မတုိ႔ ႏုိင္ငံၾကီးမွာ လြဲေခ်ာ္မႈေတြအမ်ားၾကီးဆုိတာ လူတုိင္းအသိပါ။ အဲဒိလြဲေခ်ာ္မႈေတြကုိပဲ ထပ္တလဲလဲဆုိယုံနဲ႔ အမွန္မၿဖစ္ႏုိင္ပါဘူး
တစ္ေယာက္တစ္လက္ ပုံေဖာ္မွသာ
တစ္ေယာက္တစ္လွမ္း မွန္မွန္လွမ္းမွသာ
တစ္ေယာက္တစ္ႏုိင္ တာဝန္ထမ္းမွသာ..
ကြ်န္မတုိ႔အားလုံး ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တတဲ့ေန႔ ေရာက္ရမယ္လု႔ိ ယံုၾကည္လွ်က္…

Posted by clef at 11:10 PM

အေပၚက ရသ ၃ မ်ိဳးဟာ အဓိပၸာယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေပးေဆာင္ႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ ဒီလို အတူးခံရမယ့္ ေျမစိုင္ေျမခဲဘ၀မ်ိဳးေတာ့ မေရာက္ေအာင္ ဘေလာ့ကို အသက္ဆက္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ဟီး

တုတ္ေကာက္

ကြၽန္ေတာ္ ေမြးတုန္းက လူပါပဲ။
…
ဘီးလူးစြယ္ေတြနဲ႔ လူရင့္မာေတြၾကား ၾကီးျပင္းခဲ့ရ။
လက္ကိုင္တုတ္၊ ေသနတ္ေတြနဲ႔ စစ္ဖိနပ္ေတြၾကား
နစ္ေမ်ာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀။
ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလွခ်ည့္။

ကြၽန္ေတာ့္ အခြင့္အေရးဆိုတာ ဘာလဲ။
စစ္ေျမျပင္မွာ ေသနတ္ေကာက္ဖို႔လား။
“သူတို႔” ခုိင္းတာ လုပ္ဖုိ႔လား။

ပိုက္ဆံမရွိ၊ “လူ”လို႔ ေခၚစရာ တစ္ျပား နတိ။

ေၾသာ္..
ကြၽန္ေတာ့္ကို မသိတဲ့ လူေတြကေတာ့
ေက်ာခိုင္းသြားၾကေပါ့။
ကြၽန္ေတာ္ သိတဲ့ လူေတြကေရာ။
“ကြၽန္” တစ္ေယာက္ေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးမထားၾကဘူး။

နာက်ည္းမိတယ္..

စစ္ေျမျပင္မွာ ေသနတ္ေကာက္ရင္း
အနာဂတ္မွာ ေသြးေတြ ေပက်ံတဲ့ လက္နဲ႔
သူတို႔ မ်က္ႏွာကို အလႊာလိုက္ ခြာခ်ပစ္ရမယ္။

www.generationwave.co.cc မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

ပင္လယ္

ျငိမ္သက္ေနတဲ့ ဒီပင္လယ္ဟာ
တခါတခါ ႏိုးထလာတတ္တယ္။
 က်ယ္ေျပာတဲ့ ပင္လယ္
သဲေသာင္လြလြနဲ႔
ဒီလိႈင္းေလးေတြ ေျပးကစား
ဒီပင္လယ္ဟာ အေပ်ာ္ၾကိဳက္တဲ့ မင္းသမီးေလးတစ္ပါးျဖစ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ သူမဟာ နက္ရိႈင္း
ရင္အစံု ရိုင္းခဲ့တဲ့အခါ
ဖူးကတ္၊ ဧရာ၀တီ
ဆူနာမီလႈိင္းေတြၾကား
လူတိုင္းနီးပါး အညံ့ခံေပးလိုက္ၾကရတယ္။

အိုပင္လယ္
နက္ရႈိင္းလွတဲ့ သင့္ရဲ႔ အလွ
ျငိမ္သက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့
ေျမြေဟာက္လို အဆိပ္ျပင္းသမွ်ကို
လူသားအေပါင္းက အံ့ၾသေငးေမာ
ခုထိ သာယာ
ဘယ္ေတာ့မွ အမွတ္မရ
ကုိယ္တိုင္ မခံရသမွ်ေတာ့
ပင္လယ္ဆိုတာ
တကယ္ေတာ့ နတ္ဘုရားမ..

အဲဒီ နတ္ဘုရားမဆီ
သြားေရာက္ခစားရဦးမယ္။
ပင္လယ္ေပၚ ခြထိုင္ထားတဲ့
ဟိုတယ္အမ်ားစုကေတာ့
ဘယ္အခ်ိန္ ပါးျပင္းထ အေပါက္ခံရမလဲဆုိတာေတာ့
ရင္တမမ ေဒၚလာတရရေပါ့။

(ပင္လယ္အေၾကာင္းေတြးမိရင္း ေရးမိတာေလးပါဗ်ာ။)